Dobberpraat week 17

Het is zondagavond en tijd voor een verhaaltje. Het is nog een en al corona wat de klok slaat. Volgens de deskundigen ziet het er nu wel beter uit althans op de IC. maar ondertussen sterven er nog heel veel mensen met name in de verpleeghuizen. Het is echt schrijnend om te zien. Oh ja ik moet nog even zeggen dat ik vandaag mijn verjaardag vier. Ik heb de respectabele leeftijd van 77 jaar gehaald en dus was het vandaag een beetje feest. Maar ja wat is feest als er niemand komen mag. Ik vindt het wel jammer want we hebben maar een kind een zoon die ook in een verpleeghuis werkt en dus ook niet bij ons mag komen. Jammer maar wel begrijpelijk. Ik tref het niet want twee jaar terug toen ik zo ziek was lag ik met mijn verjaardag in een revalidatie centrum. Ook toen was er weinig plezier aan te beleven. Hopelijk gaat het volgend jaar weer beter. We moeten trouwens nog maar afwachten hoe lang deze ellende duurt. Ik prijs mij gelukkig dat we nu ons boerderijtje nog hebben, werk zat dus. Ik verveel me geen moment ik heb het gras geverticuteerd en dat leverde een stuk of twintig kruiwagens mos en grasafval op.
Dat ligt nu allemaal op de mestvaalt en ik heb dus straks weer pieren zat om te vissen. Verder heb ik twee aanhangers vol oud ijzer naar de oud ijzerboer gebracht. De tuin ligt er weer prachtig bij ik heb nieuwe bloemmengsels gezaaid en ze komen inmiddels ook al op.Het geheim, warmte en vocht, laat dat laatste nu juist een probleem zijn. Gelukkig heb ik nog een bron zodat ik water genoeg heb. Van de week had ik afspraken staan in het ziekenhuis. Er is een week geleden bloed afgenomen en urine ingeleverd. De afspraken werden omgezet naar telefonische consulten. De uitslagen waren bijna allemaal goed alleen het cholesterol was iets aan de hoge kant. Hier had ik al eens iets voor geslikt maar daar kreeg ik zere spieren van en dus ben ik er weer mee gestopt. Nu willen ze graag dat ik een ander middel gebruik om te proberen. Over vier weken wordt ik gebeld of ik hier ook weer bijwerkingen van heb gekregen. We zullen zien. Daarna vroeg de dokter of ik al eens had nagedacht of ik wel aan de beademing wilde als ik eventueel corona krijg. Die vraag overviel me wel een beetje. Volgens de dokter worden door de intensieve beademing de longen erg aangetast en krijg je vaak longfiebrose met als gevolg langdurige nazorg met veel problemen en een sterk verminderde kwaliteit van leven. Het scheelde dat ik een goede conditie heb. Tenslotte heb ik twee jaar geleden ook drie weken aan de beademing gelegen en dat is toch goed gegaan. Hij vroeg of ik er toch nog eens over na wilde denken Dat heb ik al meerdere keren gedaan.Maar ik wil ook nog zo graag een paar jaar leven. Net nu we alles weer een beetje op de rit hebben en een nieuw huis half klaar hebben is er deze ellende. Ik zal er over nadenken, het hangt er ook maar net vanaf in welke vorm je het zou krijgen. Als je echt kansloos bent wordt het natuurlijk een heel ander verhaal. Maar als het een milde vorm zou zijn dan wil ik er nog wel voor vechten. Het is dit keer geen vrolijk einde van mijn betoog. Laten we hopen dat het niet zover zal komen