dobberpraat week 14-2016

Het is zondagmiddag en tijd om een stukje te schrijven. Ik heb vorige week al geschreven dat mijn vrouw alles behalve fit was. Nou wat dat betreft hebben we een hele rare week achter de rug. Maandagmorgen zijn we naar de huisartsenpost geweest en daar bleek dat zij er veel beroerder aan toe was dan ik dacht. Veel te weinig zuurstof in het bloed. Het was een combinatie van COPD en longontsteking die er voor zorgde dat zij zo hondsmoe was. Na tien minuten zuurstof en een spuitje ging het weer wat beter en mocht ze toch weer mee naar huis. Dat betekende dus de rest van de week huishoudelijke dienst. Woensdagmorgen opnieuw naar de dokter want het was weer hetzelfde verhaal daarna naar het ziekenhuis voor foto`s voor het borstkanker onderzoek. Donderdagmorgen weer naar het ziekenhuis voor de uitslag van de foto`s. Gelukkig was dat allemaal goed. We denken dat het terugslag was op wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is. Veel stress en spanning en dat komt nu blijkbaar naar buiten. Hopelijk dat het nu wat rustiger wordt.
Vrijdagmiddag heb ik weer een visles verzorgt op de Prinses Ireneschool in Gramsbergen ik was al een beetje verkouden en nu was ik na de les mijn stem helemaal kwijt. Nou dat is een straf voor mij als ik niet kan praten dat weet iedereen. Voordeel is dat je dan ook niets verkeerds kunt zeggen.Verder heb ik vrijdag de spullen voor het vissen in orde gemaakt voor zaterdag want toen ging de competitie weer van start. Het weer was prima maar de vangsten hielden niet over. De zesde plaats in mijn vak was mijn deel dit keer.Direct na de wedstrijd werd ik geintervieuwd door een televisie team uit Oekraine met de vraag of ik ook ging stemmen voor of tegen het referendum. Nou ik weet het nog niet. Ik hoop dat er een beetje vrede en verdraagzaamheid komt in de hele wereld. Waar men wegkomt maakt mij verder niets uit ik hoop voor iedereen het beste. Veel eerbetoon deze week voor Johan Cruiff aan de ene kant heel begrijpelijk maar aan de andre kant ook wel overdreven veel aandacht. Nog veel meer dan voor de slachtoffers van de vliegramp die ook maar willekeurig slachtoffer waren. Iedereen die iemand verliest zal dat als een groot gemis voelen of je nou belangrijk bent of niet. Woensdag is de vrouw jarig en vieren we als alles goed gaat een feestje. Vrijdag geven we weer een visles (vervolg) in Gramsbergen. Tussen door wat knutselen in de tuin, werk zat dus. Tot volgende week.